Lotët

O hije prehëse, dekor i ditës, me çahre të qetë e hapa të rregullt.
Sa bie nata ti bëhesh me flatra, kërkush s’të sheh —. O at’here je oqean i lirë
I lotëve! Lotëve! Lotëve!

Walt Whitman

Walt Whitman në shqipërimin e Gëzim Bashës

Lotët

Lotët! Lotët! Lotët!
Natën, vetmisë, lotët,
Bregut të bardhë pikojnë, pikojnë, i thith ranishtja.
Lotët, kur s’feks një yll, në terr e shkretëtirë,
Lagështi lotësh nga sytë e dikujt që qan e s’bëzan.
O ç’ është ajo hije, trajtë në t’errët, rrëmbushur lotë?
Ç’ enjtje e paformë është ajo njollë, krrusur, mëgjunjaz në rërë?
Rrëke lotësh, dënesje lotësh, sëmbime, komb klithmash në grykë.
O shqotë e prekshme që ngrihesh e ngarend plazhit tej e tej.
O stuhi nate, vransirë, pa fre, me erë, — O gromësirë dhe dëshpërim.
O hije prehëse, dekor i ditës, me çahre të qetë e hapa të rregullt.
Sa bie nata ti bëhesh me flatra, kërkush s’të sheh —. O at’here je oqean i lirë
I lotëve! Lotëve! Lotëve!

Shqipëroi nga anglishtja © Gezim Basha

TEARS.

TEARS! tears! tears!

In the night, in solitude, tears,

On the white shore dripping, dripping, suck’d in by the sand,

Tears, not a star shining, all dark and desolate,

Moist tears from the eyes of a muffled head;

O who is that ghost? that form in the dark, with tears?

What shapeless lump is that, bent, crouch’d there on the sand?

Streaming tears, sobbing tears, throes, choked with wild cries;

O storm, embodied, rising, careering with swift steps along the
beach!

O wild and dismal night storm, with wind—O belching and desperate!

O shade so sedate and decorous by day, with calm countenance
and regulated pace,

But away at night as you fly, none looking—O then the unloosen’d ocean,

Of tears! tears! tears!

 

“Before he became known around the world as a master of verse, Walt Whitman spent some time living and working in New Orleans as a newspaperman. Born on May 31, 1819, in New York, Whitman came to the Crescent City in 1848 to take a job on a new daily newspaper, aptly named The Crescent…”