Paris, më 22 tetor, 2026.

Të kthesh mandatin para se të të shqyejnë derën. Të vësh firmën e largimit, aty, ku dje jepje urdhra. Pastaj të ngrihesh. Karrigia mbetet*. Ti merr me vete emrin, emrin e atij që refuzon të vrasë fëmijët = Dorëheqje!

Edhe nëse beson se rruga jote është më e drejta, mos rri me zor. Besimi yt nuk ta bën pushtetin pronë. Respektoi ata që nuk të duan më, në krye të Shqipërisë.
De Gaulli dëgjoi «jo»-në dhe u largua. Mandela nuk kërkoi mandat të dytë. Largimi nuk ua fshiu historinë, që u mbijetoi, edhe për faktin se ditën të ikin në  çastin e duhur. Ky çast për ty është tani!
Ka një çast kur fitorja matet me atë që nuk pranon të bësh për të qëndruar. Nëse nuk e bën për popullin tënd, bëhe për vehte, për të ruajtur një reze drite brenda teje!

Dil vetë, me hapin tënd.

Nuk të lënë të ikësh?  Mbetet fakti se : vdekja është më e hidhur pasi e ke mbjellë vdekjen dhe me të urrejtjen. Mos bjer në këtë hendek!
Diktatura ka lënë emra që ende thuhen me zë të ulët. Rikthimin e saj nuk do ta falin…

Ne jemi një popull i vogël! Asnjë jetë e humbur nuk do të falet.

Ka akoma kohë: jep dorheqjen!

Dorëheqja nuk është humbje kur, për të ruajtur postin, duhet të humbasësh veten.

—

*Nuk e ke marrë me tapi!

#Dorëheqja #Dinjitet #PërgjegjësiPolitike #Demokraci #Llogaridhënie #Protesta #KundërDhunës #Drejtësi #Shqipëria#shqipëria

Poesi

©klarabudapost.com